Struktura HTML

admin — Mon, 10 Dec 2007 11:53:02 +0000

Struktura dokumentu HTML

Tytuł strony

…

Znacznik DOCTYPE

Definicja typu dokumentu (z ang. Document Type Definition, DTD) - znacznik określający typ dla takich dokumentów jak np. HTML, XHTML, XML i definiujący prawidłową strukturę tegoż dokumentu wraz z listą dopuszczalnych elementów i ich atrybutów. Obecnie dostępnych jest wiele takich typów, a najważniejsze z nich to HTML 4.01 Strict, HTML 4.01 Transitional, HTML 4.01 Frameset. Pierwszy z nich posiada najwęższy wachlarz dozwolonych elementów, niedozowlone w takim trybie pracy jest użycie ramek, a także tzw. elementów przestarzałych. Druga jak i trzecia są rozszerzeniem pierwszej, dialekt przejściowy dopuszcza dodatkowo znaczniki uznane za przestarzałe, z kolei ramkowy pozwala zarówno na użycie wycofanych elementów jak i użycie ramek.

Tryb Quirks Mode

Jeśli w dokumencie brakuje znacznika DOCTYPE lub jest on niepoprawny większość przeglądarek internetowych zinterpretuje stronę w tzw. trybie dziwactw korzystając z przestarzałych konstrukcji językowych, zgodnych ze starszymi przeglądarkami. Brak znacznika DOCTYPE jest traktowany jako błąd a praca w trybie Quirks nie jest zalecana choćby ze względu na różnice w ustalaniu relatywnych wielkości czcionek, szerokości oraz położenia elementów języka HTML.

Znacznik HTML

Znacznik definiuje początek, znacznik koniec dokumentu HTML, zaś między nimi powinny być zawarte wszystkie pozostałe elementy, zarówno widoczne dla odwiedzających stronę jak i te niewyświetlane przez przeglądarki.

Atrybut lang zawarty w wyżej wymienionym przykładzie nie jest obowiązkowy, korzystając z niego możemy określić język danej witryny lub jej fragmentu. Pomaga to robotom wyszukiwarek internetowych (takich jak np. Google, Yahoo) określić formatowanie strony oraz dobrać odpowiednie technologie do czytania jej zawartości.

Nagłówek strony

Nagłówek strony jest tym co mieści się między znacznikami oraz . W większości, tzn. poza tytułem, zawiera informacje o stronie, które nie są wyświetlane przez przeglądarki internetowe. W podanym wyżej przydzładzie kod nagłówka strony został ograniczony jedynie do niezbędnych elementów, tj. tytułu strony oraz użytego na stronie kodowania znaków, dostępne są także inne elementy, które zostaną także wkrótce opisane.

Tytuł strony jest ograniczony znacznikami title, z drugiej strony jest tym co widzimy na górnym pasku naszej przeglądarki i także tym co będzie identyfikowało w pewien sposób naszą stronę w indeksie wyników, tj. w zbiorze wyników wyszukiwarek internetowych.

Dzięki wyrażeniu text/html; przeglądarka wie, że jest to strona HTML i tak należy ją zinterpretować. Natomiast UTF-8 określa zestaw znaków użytych na stronie, na chwilę obecną, że jest to zestaw polecany, umożliwiający poprawne wyświetlanie polskich znaków na wszystkich wiodących systemach operacyjnych. Innymi dostępnymi kodowanymi z możliwością wyświetlania polskich znaków są windowsowe kodowanie windows-1250 lansowane przez Microsoft oraz iso-8859-2 uznane przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną ISO.

Treść strony internetowej

Cała treść naszego dokumentu, powinna się znajdować pomiędzy znacznikiem otwierającym oraz zamykającym , jednak warto tutaj zaznaczyć, że nie powinien on zawierać czystego tekstu, tzn. jeżeli chcemy umieścić dowolny tekst na naszej stronie internetowej należy wstawić go w któryś z dostępnych znaczników języka HTML, takimi są np. div, h1, p czy inne.

Ban w google

admin — Mon, 03 Dec 2007 17:40:55 +0000

Czym jest ban?

Ban to całkowite usunięcie serwisu z indeksu wyszukiwarki Google. Zawsze jest następstwem stosowania niedozwolonych metod pozycjonowania lub zidentyfikowania danej strony jako zaśmiecającej bazę wyników wyszukiwarki i zawsze obejmuje cały serwis a nie pojedyńczy adres.

O przykład zarówno pierwszego działania jak i drugiego dzisiaj raczej nie trudno, a do tych szerzej omawianych przykładów należą m.in.:

stosowanie ukrytych treści

metoda cloakingu

z kolei z drugiej grupy warto wymienić, np.

serwowanie stron złożonych z losowych znaków, bądź wyrazów, nie mających większego sensu

czy też

wskrzeszanie kolejnej kopii katalogu DMOZ

To jednak tylko teoria, w praktyce Google na dobrą sprawę nie banuje praktycznie żadnej strony, o ile nie dostanie określonej ilości zgłoszeń od użytkowników, tzw. Spam Report o naruszeniu regulaminu. Teorię tę potwierdzają miliony kopii katalogów DMOZ oraz Wikipedii, które można odnaleźć w indeksie wyszukiwarki Google.

Jak sprawdzić?

Sprawdzenie czy określona strona faktycznie została zbanowana przez Google nie jest ani skomplikowane ani czasochłonne. Mianowicie w polu wyszukiwań wystarczy wklepać komendę site:adres_naszej_strony. Polecenie to zwraca ilość podstron zaindeksowanych przez wyszukiwarkę Google w obrębie naszej strony. Jeśli otrzymamy odpowiedź Podana fraza nie została odnaleziona. Oznacza to dokładnie tyle, że strona nie jest uwzględniona w indeksie wyników wyszukiwarki.

Jedną z przyczyn może być zbanowanie strony, inną może być fakt, że strona nigdy nie była linkowana, tj. nigdy w tym indeksie na dobrą sprawę nie była, w takim przypadku nie może być mowy o zbanowaniu. Jeszcze inną przyczyną może być stosunkowo świeżo podlinkowany adres, w takim przypadku spadki ilości zaindeksowanych podstron są zupełnie normalną rzeczą, nie ma to nic wspólnego z opisywanym tutaj pojęciem bana.

Co można zrobić?

Mimo, że na usunięcie witryny z indeksu Google trzeba sobie zapracować i nie jest to wbrew pozorom tak proste, na jakie może wygląda, co robić, gdy ban się przydarzy?

Pierwszym i najważniejszym krokiem w tym kierunku jest identyfikacja i usunięcie przyczyny zbanowania strony. Warto także wypełnić formularz dostępny w sekcji “Centrum dla Webmasterów” w narzędziach Google, tzw. Reinclusion request, czyli tzw. prośba o ponowne uwzględnienie witryny w wynikach wyszukiwań.

Pozycjonowanie i optymalizacja.

Struktura HTML

Ban w google